Γράφει ο Παύλος Γεωργίου
Πολλοί καλοπροαίρετοι μεν, αλλ’ «ου κατ’ επίγνωσιν ζηλωτές», μετά την πρόσφατη λήψη μέτρων, θεωρούν ότι η Εκκλησία βρίσκεται σε διωγμό και ότι τέθηκε σε απαγόρευση η θ. λατρεία και η θ. Κοινωνία. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει βέβαια και το μόνο που καλώς -κατά τη γνώμη μου- συνέβη, είναι η απαγόρευση συνάθροισης πιστών στους λατρευτικούς χώρους όλων των θρησκευμάτων, για ένα χρονικό διάστημα το οποίο πιθανότατα θα επεκταθεί. Όσον αφορά τη θ. Κοινωνία, για τους ενσυνείδητα πιστούς αναμφίβολα δεν υπάρχει κανένας απολύτως κίνδυνος, κάτι που οι υπόλοιποι θα κατανοήσουν εάν και όταν αξιωθούν να γίνουν και αυτοί πιστοί, αλλά όχι κατ’ έθιμο. Δεν τέθηκε όμως, ούτε πρόκειται να τεθεί, θέμα απαγόρευσης της θ. Κοινωνίας γιατί απλούστατα, πέραν των άλλων, χωρίς θ. Λειτουργία δεν υπάρχει θ. Κοινωνία. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι οι εκκλησίες πρέπει να γίνουν φαρμακεία ή σουπερμάρκετ και να προσέρχονται με ανάλογο τρόπο οι πιστοί να κοινωνήσουν με το δελτίο στο χέρι και να φύγουν άρον-άρον. Ας μη ξεχνάμε πως το μυστήριο της θ. Κοινωνίας προαπαιτεί τη συμμετοχή των πιστών σε όλη τη διάρκεια της θ. Λειτουργίας -και μάλιστα την ενότητα του συνόλου, δηλ. όλων- σε πλήρη αντίθεση με αυτό που πρακτικά η πλειοψηφία εφαρμόζει! Ξέρω ότι αρκετοί έχουν αντιρρήσεις, αλλά δεν έχω την πρόθεση να τις συζητήσω εδώ, γιατί σκοπεύω σε άλλες προτεραιότητες. Κλείνω αυτό το κομάτι με την παρατήρηση ότι ενώ ο Θεός δοκιμάζει σήμερα την πίστη μας, κάποιοι χωρίς να το συνειδητοποιούμε αντιστρέφουμε τη δοκιμασία και προκαλούμε εμείς Εκείνον για να μας προφυλάξει από την αφροσύνη μας.
Συνέχεια →