Στη σκιά του χρόνου, στην παλάμη της Απουλίας και του Σαλέντο, ανάμεσα σε ελαιώνες που έχουν δει Ρωμαίους, Βυζαντινούς και Νορμανδούς, ακούγεται ακόμη μια γλώσσα φθόγγων αλλοτινών. Δεν είναι ιταλικά. Δεν είναι καν «διάλεκτος». Είναι ελληνικά. Τα ελληνικά των προπαππούδων μας. Τα γκραικάνικα. Και αυτοί που τα μιλούν – ή μάλλον που τα ψιθυρίζουν ακόμα– είναι οι Γκρίκι. Οι Γραικοί. Οι τελευταίοι Έλληνες της Ιταλίας.
Συνέχεια →