Ο κεντρικός δρόμος στα Ταταύλα

Του Ευθύμη Λεκάκη
Νομικού LL M. International Law, Οικονομολόγου (μέλους Ο.Ε.Ε.),
Ιστορικού Ερευνητή

Ταταύλα ή Kurtuluş
Η συνοικία από το 16ο έως το 18ο αιώνα.

Η περιοχή Ταταύλα τοποθετείται γεωγραφικά στην ευρωπαϊκή πλευρά της Κωνσταντινούπολης, πάνω από την περιοχή Κασίμ Πασά –η οποία εκτείνεται πάνω από τη βόρεια όχθη του Κεράτιου κόλπου– και βόρεια του Σταυροδρομίου. Η περιοχή εκτεινόταν στις παρυφές και τα υψώματα του ομώνυμου λόφου και ουσιαστικά μέχρι και το 18ο αιώνα αποτελούσε ένα αραιοκατοικημένο κατάφυτο προάστιο της πόλης.
Συνέχεια →

Του Ευθύμη Λεκάκη
Νομικού LL M. International Law, Οικονομολόγου (μέλους Ο.Ε.Ε.),
Ιστορικού Ερευνητή

Συχνές είναι τελευταία οι περιπτώσεις και αναφορές για αδικήματα ασέλγειας ανηλίκων, βιασμού κλπ) που διαπράττονται κατά ανηλίκων, οπότε, θέλησα να σας ενημερώσω για τα προβλεπόμενα από την ελληνική νομοθεσία γι’ αυτά τα αδικήματα.

Α) Με το Νόμο 4267/ΦΕΚ Α 137/12-6-2014 (εναρμόνιση της ελληνικής νομοθεσίας με την Οδηγία 2011/93/ΕΕ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου σχετικά με την καταπολέμηση της σεξουαλικής κακοποίησης και εκμετάλλευσης παιδιών και της παιδικής πορνογραφίας και την αντικατάσταση της απόφασης-πλαίσιο 2004/68/ΔΕΥ του Συμβουλίου και
Συνέχεια →

Μικρός χαραγμένος σταυρός στην είσοδο σπιτιού στην παλιά πόλη των Χανίων

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι φωτογραφίες που κοινοποίησε ο Χανιώτης νομικός Ευθύμιος Λεκάκης με τους μικρούς χαραγμένους σταυρούς στην εισόδους σπιτιών στην παλιά πόλη των Χανίων και συγκεκριμένα στην περιοχή όπου, επί Τουρκοκρατίας, λειτουργούσε το περίφημο Σινάν Τζαμί ή όπως κυρίως είναι γνωστό Αράπ Τζαμί.

Σε αυτή τη γειτονιά της όμορφης πόλης των Χανίων σώζεται σήμερα, όπως μας εξήγησε ο κ. Λεκάκης, μόνο ο τσεσμές και η μια πλευρά (η δυτική) του Αράπ Τζαμί, το ακίνητο του οποίου πουλήθηκε στον Σμυρνιό Βουτζόγλου και χρησιμοποιείται ως βιοτεχνία ζαχαροπλαστικής.

Επίσης, εκεί βρίσκουμε ακόμα κάποια από τα σπίτια της εποχής που είχαν χαραγμένους μικρούς σταυρούς στα πλαϊνά των εισόδων τους.
Συνέχεια →

Του Ευθύμη Λεκάκη
Νομικού LL M. International Law, Οικονομολόγου (μέλους Ο.Ε.Ε.), Ιστορικού Ερευνητή

Επειδή για να μας οδηγήσουν στη Χάγη, πρέπει να μας κάτσουν (θέλουμε δε θέλουμε) στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, διαβάστε τι αρμοδιότητες έχει το Διεθνές Δικαστήριο και με ποια διαδικασία και μόνο μπορεί να γίνει η προσφυγή:
Απαραίτητη προϋπόθεση για την προσφυγή είναι η ύπαρξη συνυποσχετικού μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, στο οποίο θα αναγράφονται τα θέματα, που οι δύο χώρες ζητούν να συζητηθούν. Αποκλειστικά και μόνο αυτά τα θέματα μπορούν να συζητηθούν και η απόφαση του δικαστηρίου, θα αφορά επίσης, μόνο τα συγκεκριμένα ζητήματα για τα οποία θα γίνει η προσφυγή. Στο συνυποσχετικό, θα πρέπει να οριστούν οι διαφορές που θα παραπεμφθούν στο Δικαστήριο.
Συνέχεια →

Του Ευθύμη Λεκάκη
Νομικού LL M. International Law, Οικονομολόγου (μέλους Ο.Ε.Ε.), Ιστορικού Ερευνητή

..και μερικά απλά αλλά σημαντικά για να καταλαβαίνουμε κάποιους διεθνείς όρους περί ΑΟΖ.

1) Η έννοια της ΑΟΖ και η λειτουργία της.

Κατ’ αρχάς να εξηγήσουμε ότι ΑΟΖ σημαίνει «Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη», δηλαδή μια περιοχή της θάλασσας, πέραν των χωρικών υδάτων, την οποία το κράτος μπορεί να εκμεταλλεύεται ή να ερευνά. Η ζώνη αυτή συνήθως εκτείνεται σε απόσταση 200 μίλια, που ξεκινά μετά τα χωρικά ύδατα του κάθε κράτους προς τη θάλασσα. Αυτή η ζώνη δεν ανήκει κυριαρχικά στο παράκτιο κράτος αλλά εντός αυτής το κράτος έχει κυριαρχικό δικαίωμα.
Είναι προφανές, λοιπόν, ότι η ΑΟΖ δεν ταυτίζεται με τα χωρικά ύδατα. Η ΑΟΖ ξεκινά από εκεί που τελειώνουν τα χωρικά ύδατα, είναι ευρύτερη σε σχέση με τα χωρικά ύδατα και κατ’ αρχήν έχει οικονομική σημασία, ενώ τα χωρικά ύδατα είναι πάντα πλησιέστερα στο κράτος (πχ ο κανόνας είναι τα χωρικά ύδατα να ορίζονται στα 12 ναυτικά μίλια, αν και η Ελλάδα έχει ακόμα χωρικά ύδατα 6 ναυτικών μιλίων) και αποτελούν χώρο εκδήλωσης κρατικής κυριαρχίας.
Συνέχεια →

Άρθρο του Ευθύμη Γ. Λεκάκη*
Νομικού – Οικονομολόγου – Ιστορικού ερευνητή

Σήμερα Κυριακή 21 του Ιούνη, συμπληρώνονται 100 χρόνια από το ολοκαύτωμα του Βιλετζίκ της Βυθινίας Μικράς Ασίας από τους Τσέτες του Τζεμάλ Μπέη, οι οποίοι αφού κατέσφαξαν περίπου 300 κατοίκους που βρήκαν, βίασαν τα κορίτσια που είχαν απομείνει και κατέκαυσαν το χωριό από τα θεμέλια.  Γνωστή τους τέχνη κόσκινο.
Το άρθρο μου, δημοσιεύτηκε προ 6ετίας στην τοπική εφημερίδα «Αγώνας της Κρήτης» του οποίου αποσπάσματα ή σαν σύνολο δημοσιεύτηκε σε πολλά blogs, εφημερίδες και ιστορικά περιοδικά στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Αμέσως μόλις ξεκίνησε ο Ευρωπαϊκός πόλεμος, οι Έλληνες και οι Αρμένιοι που κατοικούσαν στα παράλια του Εύξεινου Πόντου και του Μαρμαρά, μετατοπίστηκαν στο εσωτερικό της Μικράς Ασίας και στις στέπες της Ανατολής, με την εντελώς γελοία πρόφαση ότι δήθεν οι χριστιανοί κάτοικοι των περιοχών αυτών προμήθευαν με βενζίνη τα υποβρύχια των συμμάχων, λες και οι σύμμαχοι, οι οποίοι είχαν προβεί στον αποκλεισμό των τουρκικών λιμανιών, είχαν ανάγκη από το πετρέλαιο που, δήθεν, εύρισκαν οι χριστιανοί κάτοικοι των παραλίων. Από την εκτόπιση αυτή αλλά από τα τάγματα εργασίας που δημιουργήθηκαν (Amelet Taburu), χριστιανοί πέθαναν κατά χιλιάδες από τις κακουχίες, την υπερκόπωση και την πείνα.
Συνέχεια →

Γράφει ο Ευθύμης Γ. Λεκάκης*
Νομικός – Οικονομολόγος – Ιστορικός ερευνητής

Σαν σήμερα 19 Μάη. Μέρα μνήμης για τη γενοκτονία 353.000 Ελλήνων του Πόντου.
Μη ξεχνάμε ότι η γενοκτονία σχεδιάστηκε από τη Γερμανία η οποία χρηματοδότησε τους Νεότουρκους, μέσω της Deutsche Bank, παρέχοντας πακτωλό χρημάτων και όχι μόνο στο κίνημά τους. Ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι “η Deutsche Bank παρέχει άφθονα κεφάλαια στο κίνημα των Νεοτούρκων. Ο Γερμανισμός τους παρέχει όλα τα μέσα, αφού η Πανισλαμική πολιτική είναι τέκνο της Πανγερμανικής”. Ο Μιχαήλ Ροδάς (1884 – 1948), αναφέρει γλαφυρά πως όσα έγιναν και κατέληξαν σε αυτή την τραγωδία του ελληνισμού “γίνονταν χωρίς θόρυβο, με πρόγραμμα, με σύστημα και αφάνταστη υπομονή”, τα διαχρονικά δηλαδή χαρακτηριστικά της πολιτικής των Γερμανών. Ο πρόεδρος της Γερμανίας στις 23 Απρίλη του 2015 είχε πει: “έχουμε και εμείς ευθύνη για τα τραγικά γεγονότα της εποχής εκείνης”.
Συνέχεια →